Κεφάλαιο 1

Η εμβρυϊκή περίοδος, τα θεμέλια της πορείας της ζωής σου

Ελευθερία ή ανελευθερία. Η διαφορά έγκειται σε μια ασυνείδητη αντίδραση ή σε μια συνειδητή επιλογή σε ένα εξωτερικό ερέθισμα. Γιατί δεν πετυχαίνεις ποτέ τον στόχο σου; Μήπως πρέπει να προσπαθήσουμε να το χαρτογραφήσουμε αυτό και να το καταστήσουμε σαφές; Ας επιχειρήσουμε να επανανακαλύψουμε τα εσωτερικά μας θεμέλια, έτσι ώστε να κατακτήσουμε την ανάπτυξη του πραγματικού μας εαυτού καθώς και να μην επιτρέπουμε να ορίζεται άκριτα η ζωή μας από τους κοινωνικούς νόμους και τα δόγματα του εξωτερικού κόσμου.

Να με και πάλι, αυτή τη φορά όχι 3.000 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου, όπως κατά τη συγγραφή του προηγούμενου βιβλίου μου, αλλά απλώς στο σπίτι μου, γράφοντας για ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Πολύ πριν μάθω ότι θα γινόμουν γιατρός, αναρωτιόμουν τι συμβαίνει κατά την περίοδο που δεν είχαμε αποκτήσει συνείδηση. Τι συμβαίνει εκείνες τις πρώτες εβδομάδες μέσα στη μήτρα όταν ήμασταν έμβρυα, τους πρώτους μήνες ως μωρά, και τα πρώτα ένα δύο χρόνια μετά τη γέννηση, όταν η συνείδηση δεν είναι ακόμη ανεπτυγμένη; Εδώ και δεκαπέντε χρόνια ασχολούμαι συστηματικά στην πράξη με αυτό, για να καταδείξω τι μπορεί να συμβεί αυτή την περίοδο και ποια μπορεί να είναι, κατά τη γνώμη μου, η επίδρασή του στη ζωή μας.

Είναι μια περίοδος χωρίς συνείδηση, η οποία στην ουσία είναι άχρονη. Διότι, αν αναρωτηθούμε πόσο έχει διαρκέσει η περίοδος αυτή, δεν μπορεί κανείς μας να δώσει μια απάντηση. Ήταν μια περίοδος αρχέγονη, υποσυνείδητη, χωρίς χρόνο.

Η έρευνά μου με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι όλα τα ερεθίσματα που δεχόμαστε από τον έξω κόσμο κατά την περίοδο αυτή μέσα στη μήτρα καθορίζουν το πώς θα αντιδρούμε αργότερα, π.χ.: αν θα είμαστε αυθόρμητοι ή «εξυπνάκηδες» (αυτοί που τα «γνωρίζουν» όλα, που είναι «ξερόλες») ή ίσως υπερευαίσθητοι. Και στο να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντικό είναι για το υπόλοιπο της μεταγεννητικής μας ζωής.

Ήδη με ενδιέφερε αυτό που ο Jung ονομάζει συλλογικό ασυνείδητο. Η αόρατη επιρροή στην οποία επίσης αντιδρούμε. Κάποιες φορές βλέπεις να δημιουργείται μια μαζική συμπεριφορά που, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, είναι βασισμένη στη συλλογική συνείδηση – π.χ. όταν η Ολλανδία νικά στο ποδόσφαιρο. Αυτό εκπέμπει μια ένταση που είναι αισθητή σε όλη τη χώρα. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις ότι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ολλανδίας παίζει, αισθάνεσαι ότι επικρατεί μια τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα.

Οι εντάσεις δεν έχουν όνομα, είναι αόρατες, αλλά έχουν μεγάλη επιρροή στη μαζική συμπεριφορά των ανθρώπων. Όταν ανοίγουν τον Μάιο οι εξωτερικοί χώροι των καφέ, μιας και ο καιρός έχει βελτιωθεί, βλέπεις πως οι άνθρωποι περπατούν και κοιτούν τελείως διαφορετικά στον δρόμο· όλοι μπορούν να το απολαύσουν. Και όταν έξω έχει κρύο, οι άνθρωποι γίνονται εσωστρεφείς. Έτσι, ακόμα και το ωραίο συναίσθημα που γεννιέται λόγω του ωραίου καιρού αλλάζει με το που ο καιρός γίνεται ξανά βροχερός και γκρίζος.

Γεννήθηκα στη Χάγη, τον Νοέμβριο του 1943. Βίωσα μόνο για ενάμιση χρόνο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ολλανδία και άρα δεν βίωσα αυτόν τον πόλεμο συνειδητά. Πώς γίνεται λοιπόν να ονειρευόμουν από τα δυόμισι έως τον τέταρτο με πέμπτο χρόνο της ζωής μου συστηματικά Γερμανούς με κράνη; Είχαν φύγει πριν από καιρό αμέσως μετά τον πόλεμο, άρα δεν τους είχα δει συνειδητά. Κι όμως στα όνειρά μου έβλεπα τους στρατιώτες ακριβώς όπως ήταν. Πώς το είχα αντιληφθεί;