ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ

Αυτό ήταν κάτι που από τότε με εξέπληττε. Στο σπίτι μας δεν μιλούσαμε για τον πόλεμο. Δεν είχαμε πράγματι απελευθερωθεί; Δεν ασχολούμασταν ήδη με την ανοικοδόμηση της Ολλανδίας; Εικόνες με στρατιώτες πάντως δεν έβλεπες. Κι όμως εγώ είχα αυτά τα όνειρα.

Πολύ αργότερα, όταν ήμουν δεκαεννέα ετών, έπρεπε να περάσω περιοδεύων (Συμβούλιο Επιλογής Οπλιτών). Τότε άκουσα από έναν ψυχολόγο, ο οποίος εργαζόταν για την Ψυχοτεχνική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, ότι πολλοί άνθρωποι που γεννήθηκαν το 1943 δεν πέρασαν τις απαραίτητες εξετάσεις για να υπηρετήσουν τη θητεία τους λόγω της μεγάλης ευαισθησίας τους. Η ευαισθησία τους αυτή ήταν πάνω από τον μέσο όρο, για εκείνη την εποχή και voor αγόρια. Τα αγόρια τότε δεν τα θεωρούσαν ευαίσθητα. Εκείνο τον καιρό ένας άνδρας έπρεπε να είναι σκληρός, η συμπεριφορά του έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα για τον έξω κόσμο και να μην είναι συναισθηματικός. Δεν έπρεπε να κλαίει. Τα συναισθήματα την εποχή εκείνη, στη συλλογική συνείδηση της Ολλανδίας, ήταν ακόμη ο τομέας των γυναικών.

Για ποιο λόγο αυτή η ομάδα ανδρών ήταν τόσο ευαίσθητη; Θα μπορούσε ίσως να σχετίζεται με την περίοδο της κύησής τους;

Ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν διευθυντής σχολείου, έλεγε συχνά: «Αυτή η τάξη είναι χάλια». «Αυτή είναι μια χαρούμενη τάξη». «Αυτή η τάξη είναι ευαίσθητη» ή «Αυτή είναι μια τάξη που προσπαθεί πολύ». Αυτό παρέμενε ως είχε και δεν άλλαζε σε όλη τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Άρα επρόκειτο για συμπεριφορά ηλικιακής ομάδας.